من -عباس مردانی- هستم.

قضای روزگار منجر به -دهه هفتادی- بودنم شد و تقدیر تا به امروز، -بیست و هشت- بهار مرا بر سر سفرۀ بهشتی دیار زیبایم -مرند- میهمان کرده است.

در این زمانۀ به ظاهر -یکرنگ- و به باطن -هفت رنگ- خدا را شکر که هر هفت رنگ این رنگین کمان را درک کرده ام، و در برابر طوفان آزمون های زندگی به لطف -او که خود به حق رازق است- ایستاده و دانسته ام به حکم این سخن که -راه یکی است و آن راه راستی است- بایستی -منشور-ی دوباره شد و این -هفت رنگی- را آمیخت، و -یکرنگی- و -صداقت- و -پاکی- پیشه کرد.

به لطف او که خود به حق -عالم- است، از کودکی طالب -علم- و مشتاق گوش سپردن به اسرار هستی بودم و این نعمت خداداد، روزگاری مرا سفره نشین -مکتب اهلبیت (علیهم السلام)- قرار داد و پروردگار را بخاطر این موهبت شاکرم.